کرسی آزاد اندیش

منطق را که می گویم به خاطر این است که دیگر از امروز مغالطه نکنیم. دیگر استدلال های غلط را به خورد خودمان ندهیم. یادمان باشد که ما در قبال عقلانیت مان مسئولیم. از این پس حقیقت را که دریافت کردیم دست از لجبازی برداریم و حق را همانگونه که هست بیان کنیم.

و اما ادب در مقابل دیدگاه های مخالف گوهری است که به هر کس ندهندش. ادب، یک نوع احترام است که برای شخصیت علمی خودمان قائل می شویم. اگر توهین را پیشه خود کردید اولین گام را برای لا ابالی گری علمی برداشتید.

منطق و ادب لازم هست اما قطعا کافی نیست. حتما بایستی کنارش آزادی باشد. این روزها دکان آزادی باز شده و هر کسی برای خودش برداشتی دارد. منظور ما، این است که در اندیشیدن و تفکر آزاد باشیم. توهم نکنیم که فقط خودمان می فهمیم و بس. شاید همین تعصب و تحجر باشد که دیواری در جلوی دیدگانمان شده و افق های وسیع بی کران هستی را نمی بینیم. پس آزاد بیاندیشیم.

اگر می خواهیم که چشمانمان به جمال زیبای کرسی های آزاد اندیشی روشن شود باید این سه عنصر را در وجود خودمان نهادینه کنیم.

 

بسیار تأمل کنید

عابدی را حکایت کنند که: شبی ده من طعام بخوردی و تا سحر ختمی در نماز بکردی. صاحبدلی شنید و گفت: اگر نیم نانی بخوردی و بخفتی، بسیار ازین فاضل تر بودی.

اندرون از طعام خالی دار

تا درو نور معرفت بینی

تهی از حکمتی، به علت آن

که پُری از طعام تا بینی

منبع: گلستان سعدی، باب اخلاق درویشان، حکایت22

ای خدای بزرگ

گاهی آنقدر دلت برای خدا تنگ می شود که از همه چیز و همه کس خسته می شوی. می خواهی فقط تو باشی و خدا و دیگر هیچ.

نیازی نیست ساعت ها به دنبال خدا، شهر شهر این سرزمین را بگردی. خدا در همین نزدیکی است. فقط کافیست صدایش کنی و او را از صمیم دل بخوانی. او تو را بیشتر از هر کسی دوست می دارد...

جایگاه ما در میدان رقابت های تمدنی

یکی از موضوعات روز در دنیای رقابت ها پیگیری مطالعات تمدنی و تمدن سازی است. مکتب و دینی برتر خواهد بود که جایگاه خود و دیدگاه خود را پیرامون این مسئله روشن و تبیین نماید. اسلام و حتی شخصیت های مسلمان اگر قرار باشد در 100 سال آینده و شاید کمتر، جایگاهی برای خود در دنیا تعریف نمایند حتماً لازم است که پیرامون این مسئله مواضع خود را روشن نمایند.

کشور ما ایرانیان هم از این مهم مستثی نیست. چرا باید برخی از دانشمندان ما هنوز اطلاعی پیرامون برخی از واژه های روزِ مطرح در دنیا را نداشته باشند؟ آیا این منجر به عقب ماندگی در رشد علم نخواهد شد؟ چرا باید انتقاد های برخی از مراکز و شخصیت های علمی کشور ما هیچگونه توجهی به شبکه سازی و سیستم سازی علوم نداشته باشد؟ آیا نگاه جزیره ای به رکود ننشسته؟ امروز دیگر روز خواب نیست. شاید یک ساعت خواب ما، مساوی باشد با ماه ها عقب افتادگی از دنیای علم و پیشرفت.

به امید روزی که تمدن کشور ما سالم ترین و پاک ترین تمدن در میدان رقابت ها باشد. و بتوانیم آن را به جهانیان عرضه نماییم.

سپاس: از تمام کسانی که در راستای پیشرفت علم و دانش، صادقانه و مخلصانه تلاش می کنند، صمیمانه سپاسگزارم.